Tag

dochter

Browsing

Vandaag kwam mijn nieuwe draagzak binnen. Was de MiaMily Hipster niet mijn ideale draagzak? Ja, maar helaas begon mijn bekkeninstabiliteit roet in het eten te gooien en mijn heupen kunnen het steeds zwaardere gewicht van mijn dochter niet meer aan. Op aanraden van mijn man ga ik nu de oude en nieuwe draagzak elke dag afwisselen: de ene dag ontzie ik mijn rsi-gekwelde schouders, de andere dag mijn heupen.

Ik besloot te gaan voor de Tula. Mijn review daarvan wordt een artikel op zich, maar ik verheugde me stiekem wel een beetje op de ‘sleepy dust’ zoals in dit filmpje. Ik liet Nila tegen bedtijd naar hartelust beide borsten leegdrinken en begon te stofzuigen, iets waar ze normaal lekker doezelig van wordt. Maar na ook nog een dweilpartij toonde mevrouw geen tekenen van vermoeidheid en begon steeds meer te wurmen in de draagzak. Ze wilde de borst. Naar voren gedraaid en ik hoopte dat ze zo al drinkend in slaap zou vallen, zodat ik haar op buik of rug kon houden voor de rest van de avond en wat achter de laptop kon werken. Maar helaas… Ze begon te klieren en weigerde verder te drinken. Ze wilde per se aan de borst in bed in slaap vallen. Ik gaf het maar weer op en een kwartier later lag ze heerlijk te slapen. In bed. Aan de borst.

Mijn man stuurde nog een appje.

-“Sorry dat ze de draagzak niet fijn vindt.”
-“Het was mijn laatste hoop om nog een beetje te kunnen werken.”

-“Je bent fucked. Mijn advies: Embrace the suck. Dat zeiden we altijd in het Amerikaanse leger. Accepteer gewoon dat het nog een poosje kut gaat zijn, maar het duurt niet eeuwig, dus ga er gewoon doorheen en wanneer het voorbij is, is het voorbij.”

Embrace the suck.

Inderdaad. Hoe meer ik me tegen de werkelijkheid verzet, tegen wat nu eenmaal is, hoe meer lijden ik voor mezelf creëer.

Nila wordt nu eenmaal snel wakker als ik niet meer naast haar lig. Ze is een gevoelige slaper, en ze wordt de laatste maanden zelfs wakker als ik op mijn telefoon lig te typen. Dus dit is de volgende les in overgave. Pogingen haar dieper of anders te laten slapen, werkten niet en maakten heg alleen maar erger. Dus ik geef het op. Ik geef me weer over.

En soms zuigt dat. Soms heb ik geen zin om urenlang in bed te liggen terwijl de berg afwas steeds groter wordt en ik zoooo graag wat wil werken aan deze website of een vertaling. Maar dan bedenk ik me: wat is nou belangrijker? Hoe kijk ik hierop terug wanneer ik tachtig ben? Ben ik dan blij dat ik een schone vloer had en die deadline had gehaald, of dat ik lekker bij mijn meisje bleef liggen en haar kon bieden waar ze blijkbaar zo sterk behoefte aan heeft?

En ze is weer wakker… En natuurlijk wil ze weer de hele nacht aan de open borstbar hangen terwijl ze met haar andere handje een weg door mijn pyjama en voedingstop baant om in mijn tepel te knijpen (sommige kinderen hebben een knuffel of speen om in slaap te geraken, Nila heeft ‘haar’ tepels…). Embrace the suck… Er komt een tijd dat ik hier met weemoed aan terugdenk!

‘Zitten!’, commandeert mijn dochter van anderhalf met zowel woord als gebaar. Haar dwingende vingertje wijst op een plekje naast haar op de grond. Ze zat lekker te spelen, dus ik dacht wel even die paar borden in de gootsteen te kunnen afwassen. Maar mevrouw is het er niet mee eens.

Dat gebeurt helaas wel vaker. Ze piept of huilt zodra ik wil koken, afwassen of zelfs poepen. Ik probeer haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken: ze krijgt ook een natte doek om schoon te maken of ze gaat lekker in de draagzak. Op de wc doen we een wedstrijdje grunten of mag ze stukjes wc papier aangeven.

Maar dat soort oplossingen hebben ineens hun beste tijd gehad. Verandering en vergankelijkheid zijn nu even niet aan haar besteed. Ze wil blijven doen wat ze aan het doen was — met mama als bewonderend publiek.

Natuurlijk stuit dit gedrag op veel innerlijk verzet van mijn kant. Voor mijn gevoel moet ik constant met haar bezig zijn en mag ik geen moment voor mezelf hebben, laat staan het huishouden of de maaltijd die ik voor haar wil maken.

Na de zoveelste mislukte poging om haar dit gedrag ‘af te leren’, drong het eindelijk door dat het eigenlijk een kans is om te groeien. In plaats van me te blijven verzetten, besloot ik me maar weer eens over te geven.

Zo gek is het toch eigenlijk niet dat een kind de onverdeelde liefdevolle aandacht van een ouder wil? En is dat ook niet wat ik aan mijn kind wil geven?

Ik besloot haar eis als een behoefte te zien. Een uitnodiging om aanwezig te zijn met haar, met mezelf, in het moment. Toen voelde ik eindelijk een golf van ontspanning over me heen rollen. De afwas loopt niet weg. Ik kan ook iets later koken. En we gaan heus niet dood van hondenharen op de bank. De fight or flight modus mocht uit.

Ik besefte dat eigenlijk juist mijn innerlijke verzet tegen haar gedrag me geestelijk zo uitputte — niet haar gedrag zelf.

Tijd met Nila is nu ook tijd voor mindfulness. Ik heb eindelijk weer tijd voor mezelf, voor mijn zelf. Ik hoef alleen maar te zitten.